آغازي پس از مرگ

آن روز از آسمان آبي و شفاف خبري نبود. ابرهاي سياه با قلدري راه را بر نور خورشيد سد كرده بودند. بغض تلخي گلوي آسمان را مي فشرد و آدمي را به ياد تلخي هاي زندگي مي انداخت. با اينكه فقط چند ساعت از دوري علي از خانواده اش ميگذشت ولي غم بزرگي بر وجودش سايه انداخته بود. دلش براي كانون گرم خانواده تنگ شده بود. او براي گذراندن زندگي مجبور بود كه هميشه در حال سفر باشد. ديدن پسركي كه گوسفندانش را براي چرا به كنار جاده آورده بود او را به ياد خنده پسر بيمارش انداخت كه بدرقة راهش شده بود. كودكي كه آرزو داشت همانند همسالانش بازي كند ولي به علت ناراحتي قلبي مجبور بود فقط به تماشاي بازي آنها بنشيند. او بايد هر طور كه شده خرج جراحي باز قلب فرزندش را تهيه ميكرد ولي چگونه؟ با اينكه فقط 39 سال داشت ولي مشكلات زندگي او را پير و فرسوده كرده بود. مدتها بود كه استراحت كاملي نكرده بود.براي او ترمز، دنده و فرمان … ياران بي تحركي بودند كه همه جا همراهيش ميكردند. او حاضر بود براي سلامتي دوبارة فرزندش هرگونه سختي را تحمل كند. پزشك به او گفته بود كه فرصتي براي صبر كردن باقي نمانده است؛ به همين علت شب و روز برايش معنا نداشت. اما انگار اين سفر با هميشه فرق داشت. دلهرهاي عجيب بر جانش مستولي شده بود. چگونه ميتوانست به قولي كه به همسرش داده بود عمل كند؟ بايد هر طور شده تا چند روز آينده هزينه درمان فرزندش را تهيه ميكرد. خودش هم نميدانست كه چرا با قاطعيت اين قول را به نرگس داده است. شايد ميخواست كمي از دلواپسي هاي شريك زندگاني اش بكاهد. دردسرهاي رانندگي كم بود كه بارش باران، هر لحظه شديدتر ميشد؛ ولي علي مصمم بود كه بدون وقفه كاميون را به مقصد برساند. لغزندگي سطح جاده، كنترل كاميون را دشوار ميكرد. براي لحظهاي كنترل خودرو از دست او خارج شد. كاميون از خط ممتد وسط جاده منحرف شد و با كاميون ديگري كه از روبه رو جاده را طي ميكرد، برخورد كرد. هر دو كاميون از مسير خارج شده و پس از چند غلت واژگون شدند. اتومبيلهاي عبوري با احتياط متوقف مي شدند و سرنشينانشان با عجله خود را براي كمك به آنها ميرساندند. در اين حادثه هر دو راننده جان خود را از دست دادند.
چند روزي از حادثه مي گذشت، نرگس گرفتاريهاي مراسم ترحيم همسر جوانش را پشت سر گذاشته بود. به تدريج همه نزديكاني كه براي كاستن آلام او چند روز گذشته را در كنارش بودند به كاشانههاي خود بازگشتند. تنهايي يكباره او را مضطرب كرده بود. نگرانيهاي پي در پي، قلبش را مي فشرد. از دست دادن شريك زندگي از يك سو و اداره زندگي در آينده از سوي ديگر او را دچار دلهره كرده بود. حالا خدا ميدانست كه همسر جوان علي چگونه بايد با اين همه بدبختي دست و پنجه نرم كند. چگونه چشمان منتظر دو پسر كوچكش را به هرگز نديدن پدر عادت دهد. واقعاً “هر چي سنگه سر راه پاي لنگه”. يك زن تنها و بدون نانآور چگونه ميتوانست خرج درمان پسر كوچكش را تأمين كند. زنگ ممتد تلفن، رشته افكارش را پاره كرد. صداي آن طرف خط به او اطلاع داد كه علي براي تأمين آينده او فرزندانش، حدود يكسال و دو ماه قبل از حادثه، يك بيمهنامه عمر و پس انداز پانزده ساله از بيمه آسيا خريداري كرده و با پرداخت ماهانه حدود 60 هزار تومان، سرمايهاي به ميزان 50 ميليون تومان را ايجاد كرده است. 25 ميليون تومان اين سرمايه بابت بيمه نامه عمر و پسانداز و 25 مليون تومان ديگرش مربوط به پوشش بيمه حادثه بود. هرچند او فقط 16 قسط از قراردادش با شركت بيمه را پرداخت كرده بود ولي براساس تعهدات قرارداد، بازماندگانش، ميتوانند از اين سرمايه استفاده كنند. فرداي آن روز نرگس به شعبه بيمه آسيا در شيراز مراجعه كرد و در كمال ناباوري از بيمه يك برگ چك به مبلغ پنجاه ميليون تومان دريافت كرد.
هرچند اگر براي علي حادثهاي هم اتفاق نمي افتاد ميتوانست از 25 ميليون تومان سرمايه پس انداز بيمه نامه بهره مند شود؛ اما اين سرمايه و خسارت بيمه حادثه، سپري در برابر سختيهايي بود كه آينده همسر و فرزندانش را تهديد ميكرد.
علي با لبهايي خندان دنيا را ترك كرد؛ چون به قولش وفا كرده بود و ميدانست كه نرگس ميتواند با سرمايهاي كه اين شركت در اختيارش گذارده است، زندگي راحتي را براي خانوادهاش فراهم كند و پسر كوچكش را هم تحت درمان قرار دهد. پيمان ديگر مجبور نبود بيتحرك از پنجره به تماشاي بازي كردن دوستانش بنشيند. او با جنب و جوش هايش، فضاي خانه را پر از نشاط و شادي كرده بود.
اكنون، اگر چه علي در جمع خانوادهاش نيست؛ ولي پيمان كوچولو كه كاملاً سلامتي اش را بازيافته است با خنده هايش خستگي و رنج دوري پدر را از دل مادرش دور ميكند.